Een mentor in een rustig een-op-een gesprek met een leerling op school
In gesprek

Het gesprek met je leerling

Hoe breng je je zorgen ter sprake? En hoe werk je daarna samen met ouders en zorgteam?

Een eerste gesprek hoeft niet perfect te zijn

Je wilt het goed doen. En je bent bang om het erger te maken. Toch is een gesprek bijna altijd beter dan zwijgen. Het belangrijkste wat je je leerling laat merken: ik zie je, en ik maak me zorgen om jou.

Is het nu niet veilig? Zie je flauwvallen, duizeligheid of hartkloppingen? Schakel direct de ouders en de huisarts of huisartsenpost in. Bij acuut gevaar bel je 112. Praat je leerling over zelfdoding of over niet meer willen leven? Neem dat altijd serieus, laat je leerling niet alleen en schakel je zorgteam in. Jullie kunnen 113 bellen, of gratis 0800-0113.

Zo pak je het gesprek aan

Kies een rustig moment

Spreek je leerling apart aan, niet tussen twee lessen door of waar klasgenoten meeluisteren. Neem de tijd. Overleg vooraf eventueel met je zorgcoördinator.

Vertel wat je ziet, niet wat je denkt

Begin bij je eigen waarneming en bij hoe het met je leerling gaat. Bijvoorbeeld: "Ik zie dat je de laatste tijd stiller bent, en dat je niet meer meegaat in de pauze. Ik maak me een beetje zorgen. Hoe gaat het met je?"

Noem het woord eetstoornis liever niet. Dat voelt als een etiket, en je leerling zal het in eerste instantie vaak ontkennen.

Luister en stel open vragen

Laat stiltes vallen. Val niet aan en ga niet in discussie over eten of gewicht. Schaamte en angst zijn groot. Ontkenning is geen teken dat je het mis hebt.

Wees eerlijk over wat je gaat doen

Beloof geen geheimhouding die je niet kunt waarmaken. Leg uit dat je je zorgen deelt met het zorgteam en met de ouders, omdat je wilt dat je leerling hulp krijgt. Vraag hoe je leerling dat het liefst wil: zelf vertellen, samen, of met jouw hulp.

Blijf in contact

Eén gesprek is een begin. Kom erop terug, ook als het eerste gesprek stroef ging. Laat merken dat je deur open blijft.

Wat leerlingen achteraf zeggen

Mijn mentor zag dat het niet goed ging en maakte het bespreekbaar zonder ook maar een keer het woord boulimia te noemen. Achteraf gezien was dat best wel fijn. Ik vond het namelijk eng om erover te praten.

Elke, had boulimia

In het begin was ik kwaad dat mijn juf mijn ouders had gebeld, maar achteraf was ik zo blij, want anders was ik nooit van mijn eetstoornis af gekomen.

Linda

Huilend vertelde ze mij dat ze zo graag dun wilde zijn. Ik vertelde haar dat we hulp moesten zoeken en dat we haar ouders ook moesten informeren. Dat wilde ze eerst niet, want ze schaamde zich en voelde zich schuldig. Uiteindelijk heb ik de ouders gebeld. Pas na twee maanden kwam ze naar mij toe om mij te bedanken.

Frans, mentor

Samenwerken met ouders en zorgteam

Je hoeft dit niet alleen te doen. Sterker nog: het werkt het best als school en thuis samen optrekken.

Het zorgteam

Bespreek je zorgen met de zorgcoördinator, de vertrouwenspersoon of de schoolmaatschappelijk werker. Spreek af wie wat doet, wie contact houdt met de ouders en hoe je het volgt. Volg daarbij de afspraken die op jouw school gelden. Ook de jeugdarts of schoolarts kan meedenken.

De ouders

Ouders horen het te weten. Vertel rustig en concreet wat jullie op school zien, zonder diagnose te stellen. Ouders kunnen schrikken, boos worden of het niet willen zien. Geef ze tijd, en wijs ze op de huisarts als eerste stap. Voor ouders is er de zustersite mijnkindheefteeneetstoornis.nl.

De klas

Klasgenoten merken vaak meer dan je denkt en hebben behoefte aan uitleg. Vertel alleen iets in overleg met je leerling en de ouders. Het is moeilijk om je klasgenoten te vertellen dat je ziek bent. Je kunt het ook samen vertellen, met een ervaringsdeskundige als gastspreker.

Als je leerling 16 jaar of ouder is

Vanaf 16 jaar beslist een jongere zelf over de eigen behandeling, en mag een behandelaar niet zomaar informatie delen. Blijf je leerling dan aanmoedigen om hulp te zoeken, en overleg met je zorgteam hoe jullie de ouders betrekken.

Gesprekskaarten: wat zeg je wel, en wat liever niet?

Kleine woorden maken verschil. Links staat een zin die helpt, rechts een goedbedoelde zin die vaak verkeerd valt. De kaarten wisselen vanzelf. Klik of tik op een kaart voor de volgende.

Waarom?

Je hoeft niet de perfecte woorden te vinden. Luisteren zonder oordeel, je zorg eerlijk benoemen en die delen met de zorgcoördinator helpen het meest. Gebruik de pijltjestoetsen om door de kaarten te bladeren.

Wil je het gesprek eerst oefenen of voorbespreken?

Bel of mail ons. Een ervaringsdeskundige denkt met je mee over wat je zegt, en hoe je ouders en zorgteam erbij betrekt.

Of mail support@isapower.nl. Maandag tot en met vrijdag, 9.30 tot 16.30 uur.

Maak je je zorgen om de lichamelijke gezondheid van je leerling? Zorg dat er vandaag nog contact komt met de huisarts of de huisartsenpost, via de ouders of samen met je zorgcoördinator. Bij acuut gevaar bel je 112.

mijnleerlingheefteeneetstoornis.nl is een initiatief van ISA Power.